به دنبال دلخوری هایی که اخیرآ با برخوردهای اشتباه  خود برای بعضی از دوستان ایجاد کرده بودم در یک واکنش آنی وبلاگ را حذف کردم اما بعد از تفکر بیشتر پشیمان شدم و فکر کردم بهتر است برای رفع هرگونه ابهام وبلاگ را مجددآ راه بیندازم. در این راستا متاسفانه تمام کامنت های قبلی دوستان ازبین رفت. به این وسیله از همه دوستانی که موجب دلگیریشان شده ام و همچنین همه دوستانی که کامنت هایشان پاک شده عذرخواهی می کنم و امیدوارم مثل همیشه مرا مورد لطف خود قرار بدهید.

حسین خدنگ

مستراح دست هایم ...

پیش – خوانش : کثافت از حدود کاسه مستراح دست هایم خارج شد اما معذرت نمی خواهم ...

این خط های کج اضافی / ! جهت این است که ناظران مربوطه ما و وبلاگ مان را صاف نکنند ! ....بدیهی است کسانی که روز اول سر زدند راحت و بی این خط های کجکی خواندند ... سحر خیز باش اما کامروا شدن پشم است ...

                                                             حسین خدنگ

" بنا به گزارش هواناشناسی  ..."

چرکنویس فکر تشنه ی استکان عرق

رفت سراغ ج/ندگی پنجره های رسمن باکره

به استناد ماده ای که نه جرم دارد

نه فضا اشغال می کند

( این جای متن ، نیوتن باد شکم اش را روی فیزیک خالی می کند )

صله ی رحم یا همان دیدار کرمکی برای کی/ر زدن ها

با آل/ت تناس/لی اش ور می رود

قیافه های سیاه – عقده ی کز- کرده

چون در رختخواب

ماشین دربست برای ارگاس/م گیر نمی آورد هیچ وقت ،

خای/ه ی رسیدن به ارگاس/م را هم ندارد

خای/ه هایت را می مالد ( خیلی رسم است امروز پای تنور )

تا منتظر پشت کردن ات  از پشت کردن ات .

بیکاری واژن هاست ، یک - خیلی حیف شد

جعبه ی کمک های اولیه  کان/دوم ناپذیر است

آرام می خوابیم

با – خوش

که با - آرام  دوباره می خوابیم

آرام در هم می رویم

آرام بوسه

آرام پاره های همدیگر را( پاره های ناشی از بند اول متن )

روی موج های عشق – کیلو هرتز ،

روی هم می ریزیم

داریم هر چیزها را که

باردار می شویم

هر چیزها را که ...

                                !!!coming soon   

نمایشنامه ای در یک پرده :

در صحنه باد می وزد..  پشت میز دایره ای خدنگ نشسته و در نور ضعیف صحنه انگشتهایش را دور جام حلقه کرده است.

- شیطان گناهانت تو را می بخشد...  فکر می کنی عین القضاب برای گرفتن یک عکس دو نفره چقدر از آدم می گیرد؟

یاسر بالهای کبوتر سفید را نوازش می کند.

- باید قبل از انکه می گریخت خدا را می بوسیدی!

خدنگ جرعه ای از جام می نوشد:

- حالا رسیده اند به ساقهایم .... انگار پوست و استخوان را با هم می جوند و بالا می آیند.

سایه پنج اسلحه روی دیوار خدنگ را نشانه گرفته اند.   بطری سه گوشه در نور می درخشد.

اممیر  انگار از پشت پنجره کافه زنی را دیده باشد  بینی اش را چسپانده به شیشه و  دست تکان می دهد.

نوک اسلحه ها در سایه به سایه خدنگ  نزدیک تر می شود.

صدایی بلند و مردانه در صحنه می پیچد:

- شرط می بندم دیگر نمی تواند از این وضعیت بنویسد. لعنتی این فندک خوشگل را چرا نمی دهی سیگاری روشن کنم ...... عزیزم چرا سردی؟

یاسر طرح سیاه قلمی از صورتتش را به دیوار کافه می چسباند.

- می توانی حدس بزنی وقتی ماءالشعیر بخواهی و نوشابه تحویل بگیری به کجای جهان می تواند بر بخورد.

جام تا نیمه پر می شود .احسان می پرد توی صحنه : یافتم! یافتم!

صدای زنگ تلفن فضا را پر می کند صحنه تاریک می شود. – عزیزم چرا جواب اس ام اس ها رو نمی دی؟ چرا اینقدر سردی! چرا اینقدر سردی! چرا اینقدر....

صحنه در نوری خیره کننده روشن می شود.

- یاسر در اسلوموشن به سمت چپ صحنه می دود.

صدایی زنانه :

- این روزها حس می کنم پرنده ای مدام در من پر می زند . شما فریبا بابک نیستید.!!!

حالا رسیده اند به کمرم , انگار دارند گوشت و استخوان را با هم می جوند و بالا می آیند.

دست می برم و جام را سر می کشم.

 صدایی  مردانه  :

اسطوره ها فقط دوبار ظهور می کنند یکبار در هیات خود و یکبار در هیات کاریکاتوری مضحک!!!

 پیشخدمت دستمال سفید را روی دست جابه جا می کند و به میز نزدیک می شود:

آقا این تنها کافه خوب بندر است.....  بدون زنهای لخت و یا بوی عرق جاشوها!!!

 چند سرخپوست گوشه صحنه آتشی بند رو به راه می کنند دورش می رقصند. یکیشان رو به تماشاگران خم می شود. دستش را روی قلبش می گذارد و سرش را خم می کند:

اوه خانم اسکارلت می توانم با شما برقصم!

- حالا رسیده اند به .....  ردیف موریانه ها از صندلی خدنگ پایین می آید و شروع می کند به رژه رفتن روی صحنه .

یاسر چهارزانو نشسته و پاها را توی شکمش جمع می کند :

ردیف موریانه ها دوره اش  می کنند.

- باید بگویی بسم الله و از روی آب رد بشوی .

موریانه ها رسیده اند به پاهایش و دارند بالا می روند.

هخامنش از سمت چپ صحنه رقص کنان می خواند:

-  یار یا مدد بفرست تندبادی از چشمت     ورنه می خورد ما را ریگهای افیونی !!!

 پیشخدمت از پشت بار جامی پر می کند و بالا می گیرد.....  خون از جام  بلورین فوران می کند و در سایه روشن صحنه مسیح از صلیبی که از آغاز روی دیوار بوده پایین می آید.

- سامان با عینکهای ریز کتابش را برای مسیح امضا می کند.:

-         زنگ آخر جهان  ...فقط یک نسخه مونده ... کاملا پاستوریزه!!!!

 صحنه تاریک می شود. صداهایی مختلف که کم کم گم می شوند در صدای گیتار برقی آهنگی از مرلی منسون:

- چرا تکلیف ما روی این صحنه مشخص نمیشه؟؟؟ عزیزم چرا سردی؟ چون دوستی بدکند چه حاجت به گفتن؟ یک زن هنوز پشت پنجره است.... آه یافتم! یافتم!

صدای شرشر باران به گوش می رسد.

پرده می افتد. 

پانوشتها:

اول:  این صحنه تنها در دنیای مجازی بازی می شود.

دوم: تشابه اسمی در نمایشنامه کاملا اتفاقی است.

سوم: عزیزم چرا اینقدر سردی!!!

                                                    روزگار سپری شده مردم سالخورده

برداشت اول:

نشسته بود روي نيمکت و خيره شده بود به جايي ميان کاج ها و شمشاد ها. سرم را انداخته بودم پايين و فقط گوش مي دادم, مي دانستم مي خواهد دلش را خالي کند. چشمهايش انگار از درختها بترسد همه طرف مي دويد و هيج جا ثابت نمي ماند

_ همين بود.هي بالا و پايينشان مي کردي؟

همه ي روشنفکريتان همين بود که بشينيد و پشت سر هم ور بزنيد؟ از آن همه دبدبه و کبکبه فقط حرفهاي خاله زنکيتان مانده؟

نگاهش نمي کردم. چشمم به دنبال رگ برگهاي بگونيا بود که زير انگشتهايم تکه تکه مي شد. از کنار رگبرگ اريب مي آمد پايين و تا ساقه تکه مي شد.

خواستم بگويم خودت چي ما چي؟ مگر ما غير از اينهايم. چشم بستن روي کثافت زياد فرقي با قاطي شدنش ندارد. مي دانستم مي داند، نگفتم.

برگ تکه تکه شده را از دستم گرفت.

_ نکنه تو هم مثل اينها باشي.

کلاغها به لانه هايشان بر مي گشتند. انگشتم را کشيدم روي نيمکت و زل زدم به نيمرخ خيس از عرقش.

_ اون موقع که ما تو بدبختي دست و پا مي زديم اينها کجا بودن وقتي دست مي کشيديم به ديوار هاي سرد اينها کجا بودن. وقتي کمرمون زير فشار خم مي شد شما کجا بودين وقتي شيميايي مي شديم شما کجا بودين؟

_ ما آوارگي مي کشيديم. از مردم طلبکاري؟

تلفنش را برداشت و زل زد به به صفحه که روشن و خاموش مي شد. پشيمان شده بودم از اين که اين همه راه کشيده بودمش که داغ دلش را تازه کنم. طاقت زجر کشيدنش را نداشتم. هنوز هم فکر مي کنم لزومي نداشت از چيزهايي بگويم که خودش بهتر مي داند بگويم که همه اينها از بي دردي است. اينکه وقتي تمام مي شويم مي افتيم به دري وري گويي. وزير ورو کردن ته مانده هاي خودمان اين مي شود که شاهکار هايمان مي شوند قصه هاي خاله زنکي کي با کي کجا بوده. اين که بهترين نويسنده هايمان مي شوند ميرزا بنويس خاطره هاي مرده و نشخوار کردن اسم يک مشت آدم نه بهتر از خودمان.

آره عزيزم حق با شماست.جريان روشنفکري ما همين کثافتي است که مي بيني اما تقصير خودمان نيست ؟ همين که پايمان را کشيده ايم کنار تا شغالها روي گورمان بخنندند و دور آتشي که ما وسطش مي سوزيم پاکوبي کنند.

برداشت دوم:

نشسته بودیم روي نيمکت و خيره شده بودم به جايي ميان کاج ها و شمشاد ها. سرش را انداخته بودم پايين و به حرفهایم گوش مي داد,  می دانست گاهی وقتها بی خود و بی جهت گیر می دهم به زمین و زمان و او فقط سنگ صبوری است که این سالها با سکوت و صبوری دغدغه هایم را ذره ذره برایش گفته ام و انگار بغضم بترکد آرام شده ام. نگاهم هی دو دو می زد بین ردیف بلند کاجها و نمی دانست که این سالها همواره احساس ناامنی را حتی در امن ترین پناهگاه ها  هم مثل کتاب مقدس و یا ... در چمدان این ور و ان ور می برم. 

همين بود.هي بالا و پايينشان مي کردي؟

تقریبا داد زدم: همه ي روشنفکريتان همين بود که بشينيد و پشت سر هم ور بزنيد؟ از آن همه دبدبه و کبکبه فقط حرفهاي خاله زنکيتان مانده؟

چشمهایش را انداخته بود پایین و زل زده بود به برگ درختی که نمی دانستم اسمش چی می تواند باشد و با انگشتها تکه تکه اش می کرد.

مثل همیشه حرف نمی زد . ساکت بود و گوش می داد و من دلم می خواست زل بزند توی چشمهایم و بگوید : خواهش می کنم بس کن!

برگ درخت را از دستش گرفتم.

نگاهم کرد . گفتم:  نکنه تو هم مثل اينها باشي؟

دستش را کشید روی سبزی رنگ و رو رفته نیمکت و به چشمهایم زل زد.

 گرمای هوا کلافه ام کرده بود. خون داغ توی صورتم می دود و نمی دانستم از چه عصبانی شده ام؟

گفتم:  اون موقع که ما توی تاریکی فریاد می زدیم و فانوس روشن می کردیم این جماعت کجا بودن؟ وقتي دست مي کشيديم به ديوار هاي سرد و یخ می زدیم کجا بودن؟ وقتي یه شهر کوچیک با صدهزار نفر توی یک لحظه مردن شما کجا بودين؟

لحن صدایش چیزی شبیه دلجویی و اعتراض را در خود نهفته داشت .

 گفت: ما دربدری کشیدیم! از مردم طلبکاری؟

تلفن زنگ زد . نفس بلندی کشیدم. سرش را بلند کرد و زل زد به ردیف درختها. نمی دانستم چرا این حرفها را به او می گویم. لزومی نداشت گوش بدهد. می دانستم که با بقیه فرق دارد و اینکه مثل من زخمی جنگ و عاشق ادبیات تنها دغدغه اش روشن کردن چراغهایی است که می رفتند تا خاموش شوند.

 تقریبا داشتم داد می زدم: ما را انداختند گوشه ای و آنقدر زجرمان دادند تا عطای نوشتن را به لقایش ببخشیم .. حالا هم دارند برای خودشان ژستهای پرطمطراق میگیرند. نفسم به شماره افتاده بود: دستهایمان را خشکاندند و حالا دارند به واخوردگی و یاسمان می خندند. به هیچ چیز این مردم هم فکر نمی کنند. فقط پی سود و باز کردن دکان خودشان هستند.

خون توی رگهایم انگار فوران می کرد: چه روشنفکرهای خوبی!  چه نویسنده های خوبی! چه خرهای خوبی!  چه خشکیدن خوبی! چه خدنگ خوبی! چه خدنگ خوبی! چه خدنگ خوبی!

بوی کتابهای نمایشگاه حالم را به هم می زد. خورشید داشت غروب می کرد و صدای ماشینها توی فضای پارک می ریخت.. بلند شدم در امتداد سنگفرش راه افتادیم . گفتم: ببخش از اینکه خیلی خسته کننده شده ام! خندید. می دانم که اینگونه مرا پذیرفته و عصبانیتهای گاه و بیگاهم را همواره می بخشد. خندیدم و گفتم: می دونم تو مثل اونا نیستی! .. گفت: اگه بودم می اومدی سراغم؟.. گفتم: آره!!!!!!!!!!!!!

برداشت سوم:

آره عزيزم حق با شماست.جريان روشنفکري ما همين کثافتي است که مي بيني اما تقصير خودمان نيست ؟ همين که پايمان را کشيده ايم کنار تا شغالها روي گورمان بخنندند و دور آتشي که ما وسطش مي سوزيم پاکوبي کنند.

یاهو

هنوز هم توی سرم می چرخد : "اینا رو می نویسی که نگن دیگه نمی تونی بنویسی ؟" و نمی داند.....

می خزد آهسته آهسته در جان و بالا می آید

                                                         ترس

                                                        مسری است

از تو به من

چونان لرزش دستی از دستی دیگر

و اینگونه است که تمام درخت می لرزد 

بی آنکه بادی وزیده باشد!

 "همه ما می ترسیم" اعترافی تلخ است... قصه ترسها و نقابها و تو این را خوب می فهمی!

یاهو

نشسته بود پشت میز و صدای سرفه های خشک و غیر عادی اش توی فضای اتاق می پیچید..زیر سنگینی نگاه مهمانها شرمی نهفته گونه هایش را سرخ کرد .. دستپاچه بلند شد و تلو تلو خوران از پله های هتل بالا رفت. حالا صدایش انگار از جایی دور در راه پله ها به گوش می رسید .. هنوز هم می توانم صدای سرفه های خشکش را در جایی ناپیدا در سرم بشنوم و ....

به یاد "چیمن" و آن سرفه های خشک و ممتد ...

و برای تو که با شانه های صبور این درد را به همدردی برخاسته ای!

اينكه من دارم اينها را مي نويسم شايد به خاطر اين است كه صداي جيغها وگريه هاي خفه وشليك گلوله و شيهه اسبهاراكه از آن لحظه در سرم پيچيد روي كاغذ و لابه لاي سطرها بريزم و يا اينكه تو كه حالاآرام پاهايت را روي هم انداخته اي و لميده به روي اين مبل لهستاني سيگار مي كشي؛وقت خواندن اين داستان كنار ما روي ميز شام نشسته باشي و يا در بازسازي دوباره آن لحظه در داستان از سوراخ كليد اتاق102من راديد بزني كه شايد اين بار دستهايش را بگيرم بناگوشش را ببوسم و بين سينه هاي برجسته اش را بو بكشم ؛ اصلا خودت لابه لاي اين كلمات بنشيني و ببيني كه در راهروي طبقه دوم روي مبلهايي با رويه ساتن قرمز نشسته ايم كه دارد از كوههاي كردستان مي گويدو اينكه انعكاس شيهه اسبها چطور چيزي را از ته دلت بالا مي آورد در گلويت مي شكند و مزه گسي دردهانت مي پيچد و من كه مثل تو تكيه داده ام به مبل پكي عميق از سيگارم مي گيرم و نمي فهمم اين باداز كدام گوشه راهرو و يا از لاي كدام در به صورتمان مي وزد و هي فكر مي كنم چشمهايش مثلا شبيه كدام دره سبز و سياه هورامان است. خودش را در مبل فرو مي برد و نفسش را با صدا بيرون مي دهد.از ناگزيري نوشتن صحبت مي كند و اينكه هيچكس نمي تواند از آن اتفاق چيزي بفهمد.تا من فكر كنم كدام اتفاق بلند مي شود و از پله ها بالا ميرود. باد در لابه لاي چينهاي دامنش مي پيچد و انگارتمام دشتهاي آنجا را در راه پله هتل ريخته باشند بوي آويشن و داوودي و لاله هاي خودرو از انحناي رانها و كمرگاهش بالا مي روند و اريب بر سينه و شانه هاش مي ريزند.

the khadang is set Off   

مشترک مورد نظر خاموش است !!!

هوهوی باد که لابه لای شاخه ها و برگهای چنارها در گوشه خلوت پارک می پیچید قار قار کلاغها را انگار از جایی دور می آورد و هیاهویشان توی خلوتمان طنین می انداخت.

پکی عمیق از سیگارش گرفت و دستش را در هوا چرخاند: شما روشنفکرها فقط بلدید به زمین و زمان فحش بدهید! . چقدر حال این جماعت از اینکه احمق فرضشان می کنید از شما به هم می خورد!  چند برگ از آن بالا پایین آمدند و روی زمین افتادند. فکر کردم کدام روشنفکر؟ گفتم: ما روشنفکرهایی که تو می گویی همیشه باید نگران شما باشیم که فکر نکنید احمق هستید!. به چشمهایم خیره ماند و داد زد:  احمق خودتی!!! کلاغها از شاخه هایی دور پریدند. دستم را روی شانه اش گذاشتم:آره من احمقم! .پوزخندی زد , پکی عمیق از سیگارش گرفت و گفت : می دونستم!!!

.....

این روزها  فکر می کنم جهان خیلی کوچک است و انگار حتی برادر زاده ام معین که حالا  یکساله است هم می تواند به هم بریزدش!!!...... این شعر شاید روایت ترسی باشد که خیلی وقتهاست توی ذهنم  ریشه دوانده و دارد کم کم پا می گیرد!!!!! ... بغداد شهرزاد و هزار یک شب که فروریخت شبیه کودکی که اسباب بازی اش را قایم کند نقشه خاورمیانه را برده بودم گوشه اتاق و روی صفحه اش  دست می کشیدم !!!!

...........

در تو  چشم گشوده به تماشا

از ریشه های فرسوده برخاستم

                                    و لوله های نفت از جانمازها گذشت.

خدای تازه در بستر برهنه می شود

وجامها به هم می خورند!

در پرده اول

               از انگشتهایت شعله می خواهم

تا در زوایای تیره ذهنم ابلیس را بیابی !

لمیده بر صندلی سبز لهستانی

و زمین در لا به لای پستانهایت سرخ می شود

در حرمسرای تو چشمان کدام زن به اندام "رمبو"

                                                         نخشکیده است؟

*

پرده دوم را نمی گشاییم

تا خدای تازه در بستر جیغ بکشد

آشویتس بزاید

ویتنام سقط کند

و من اولین برگه رایم را به صندوق بیاندازم!

چرا هزارو سیصد و هشتاد چهار دوشیزه در ساحل هامون حمام آفتاب می گیرند؟

*

در پرده سوم با گیتار و  پاسپورت جعلی

                                             از پلکان هواپیما سرازیر می شوی

و درست ساعت پنج عصر روی صحنه می ایستی

آه دیوار بلند اسپانیا!

در کوچه های "سویل" یا "تهران"

کدام انگشت سریعتر ماشه را می چکاند؟

و پیامبران تازه در بستر کدام هنرپیشه موعظه می کنند؟

*

بی پرده  در پرده چهارم خدایی عاشق می خواهم

که در ریشه های فرسوده نپوسیده باشد

                                                من از چشمهای تو می ترسم!!!

یاهو ................

به یاد بر و بچه های کنگره پنجم بندرعباس و .......

يك نيمه ماه ، نيمه ديگر زني جوان

بر موجهاي مرده شناور زني جوان

                                             يك نيمه ميرود كه بتابد به جاي ماه

                                              يك نيمه مانده گم بشود در زني جوان

                                                                                        ***

                                              این قصه سالهاست كه تكرار مي شود

                                                  بر ميزهاي كافه بندر ،

                                                                                         زني جوان

                                             پا مي نهد به خاطره جاشوان مست

                                              يك نيمه ماه و نيمه ديگر زني جوان

                                               بر موجهاي مرده شناور زني جوان

                                                 يك نيمه ميرود كه بتابد به جاي ماه

                                                  يك نيمه مانده گم بشود در زني جوان

                                                                                    ***

                                                  اين قصه سالهاست كه تكرار مي شود

                                                                 بر ميزهاي كافه بندر ،

                                                                                          زني جوان         

                                            پا مي نهد به خاطره جاشوان مست

                                              يك نيمه ماه و نيمه ديگر زني جوان

                                              بر موجهاي مرده شناور زني جوان

                                               يک نيمه ميرود كه بتابد به جاي ماه

                                                يك نيمه مانده گم بشود در زني جوان

                                                                                ***

                                                                اين  قصه سالهاست كه ……